Przechodząc obok regału z książkami kątem oka dostrzegła wśród tytułów Domestos o zapachu cytryny. I bynajmniej nie był to grzbiet książki.

Kiedy ja to tutaj postawiłam? – zastanowiła się.

Tylko na zastanowienie się wystarczyło jej czasu. Domestos został na regale, a w jej głowie już pojawiły się inne cytryny.

Cytryny, dopisać do listy zakupów – zawsze lubiła magię skojarzeń.

Nie zdążyła jednak dotrzeć do notesu z ową listą, kiedy o jej nogi otarła się czarna Kotka, wprost dopraszając się o głaskanie. Puszyste pieszczoty zostały przerwane przez dzwonek do drzwi. Bezszelestnie* pomknęła w ich kierunku. W mgnieniu oka odebrała paczkę od uśmiechniętego** kuriera i już już była znowu na drodze do listy zakupów. Dopisała cytryny i przypomniała sobie o Domestosie na regale…

Ruszyła w kierunku schodów, gdy nagle usłyszała poruszenie.

Zatrzymała się i zaczęła nasłuchiwać. Dom brzmiał jak zwykle. Słuchała całą sobą.

Powoli zrobiła kolejny krok.

Znowu to usłyszała.

No, to Domestos będzie musiał zaczekać. Tak samo jak ciepła kawa… – pomyślała rozmarzając się.

Już miała ruszyć w stronę poruszenia, ale ustało. Ustała i ona. W bezruchu, na bezdechu. Słuchała.

O, może jednak się uda – nadzieja zapłonęła w jej Sercu.

Kolejny mały kroczek.

Ruch i kwilenie.

Westchnęła. Odpuściła Domestos, ciepłą kawę, listę zakupów, rozpakowanie paczki. Odpuściła i poszła wyjąć z wózka swojego Synka.

***

Kilka godzin później, w chwili dla siebie, stojąc pod prysznicem, rozmyślała:

Życie bywa Chaosem. A Życie z Niemowlakiem tym Chaosem po prostu JEST. Przerywane w pół kroku, między myślami. Ale jakże ja się cieszę, że mam to Życie, że mamy cudnego Synka, że Kotki chcą się głaskać, często jednak uda się wypić tę kawę ciepłą i… że stać nas na Domestos.

Spływając po jej twarzy, ciepła woda mieszała się ze łzami wzruszenia i wdzięczności.

* młodzi Rodzice bardzo szybko rozwijają tę elfią umiejętność

** do uśmiechniętych Ludzi kurierzy częściej się uśmiechają